mahnı

qonşu uşağının qorxulu yuxusunda öldüyüm gün

elə bilirdim gecəyə dağılır pozulmuş surətim aynadan

demə o an o uşağın yuxusu uzunu

gecənin dibində işıqlarını söndürmüş avtomobildə

sürətlə çırpılırammış bir mahnının divarına

hələ ölürkən o mahnının içindən düşmüş

işıqlı bir gülü də öpürəmmiş yaralarımla

axirətin mənə yazılmış işıqlarının doğmalığına

içimin qəndillərimi bir şəhadət verirdi o gecə

ya o qorxmuş çocuğun yuxusumu

görünür sonumun haraya uçuqlayacağı oxunurmuş

o çöküb-çökdürdüyüm mahnıda

stalker

qatar getdi biryolluq

hörümçək toru bağlamış gözlərin filmi bitdi

yazın ölüsünün suyu qurudu yaş budağın sınığında

o budaqdan geriyə qayıda bilməyən qarışqaya

tanrısı qanad verdi dan üzü: “hər şeyin çarəsi Ondadı...”

illər tərpənincə

yandırılmış təzək qoxusu vurdu

atları öldürülmüş keçmişin nəfəsindən

səsiylə qaranlığı doğraya-doğraya getdi qatar

öz-özünə pozuldu

alnını vaqonun şüşəsinə söykəmiş uşağın

üzündən oxunan güləbətin yazı

qatar getdi

ağlamsınan qızın gözündən düşüb çilik-çilik olan şəhərin

tozunu vağzalda burum-burum ciyərlərinə çəkdi

hər şeydən xəbərsiz misgin adamlar

qatar getdi getdi getdi

gözünün gördüyü ağlının kəsdiyi heç nə

içinin tutumuna hesablanmayıb adamın –

bu məntiq cücərdi hər şeydə

indi sən sübut elə ki

doğrudan da qədərin yükünə hesablanıb

çiyninin körpücük sümükləri

sübut elə ki

sən Onu özünə hesablaya bilmədiyin kimi

səni Özünə hesablayıb O

bitdi hörümçək toru bağlamış gözlərin filmi

qatarlar gedəndə yaxşı ki geriyə baxmır

indi neyləyirsən kim ollduğumu

tutaq ki bu şəhərdə bir şam ağacıyam

sibir ormanlarından gətirilmiş bir qocaman şam

qumrular yuva bağlamış qəribliyimdə deyək

nə dəyişəcək bununla

düzdü, şam budaqlarının yaşıl iynələrinə toxunan fəsillər

sabun köpüyündən başqa bir şey deyil əsla

amma gərək unudulmasın

yarpaqları həmişə yaşıl olsa da

şam ağacları kökləriylə yaşayırlar zamanı

gövdələriylə qocalırlar duyulmadan

bitdi hörümçək toru bağlamış gözlərin filmi

qatarlar gedəndə geriyə baxmır

yaxşı ki qanrılıb baxa bilmirlər

amma bir gün qayıda bilirlər hökmən

filmin sonu əvəzinə

ekrana bir stalker ölüsü qayıdırmış kimi

yuxusuzluq - 2

“getmə, tərsa balası, mən də sənə sayə gəlim...”

(Kavladi Koeslav Rin-ə bir yaddaş güzgüləməsi)

yığışdır səccadəni deməyə gücün çatmırdı

əvəzində qoy mey süzüm deyirdin dərddaş keçib daha

divardakı iblis şəklindən qalxan toza tüpürürdün

başını qaldırıb xaç çəkdiyin yerdən

qar yağırdı eşikdə oynaşan uşaqların səs-küyünə

göyün yumşaqlığıyla beləcə örtülürdü günün gerçəyi

yenə orada

ölmüş vaxtın yanmış qanadlarını öpürdün yaş kipriklərinlə

hisli bir lampanın içindən gəlməliydi yol

amma məbəddən gəlir deyirdin

yumşaq gecənin qarlı üzünü cızırdı

çalınan kilsə zənglərinin səsi

səni vuran məntiqin dəmir dabanları altında

içinin sirri bir badam çəyirdəyiydi –

xıncım-xıncım qırılırdı alın sümüyündə qışın

deyirdin: xəncər tiyəsinə keçirilmiş

çörək tikəsinə bənzəyir dönük ürək –

soyuqlarda quşlar yox quşqular dimdikləyir onu

ayağı üzüklüdü sülh göyərçinlərinin

yalandı, nişan vurulub hamısına deyirdin

sonra tüstüsü boğulduqca üzülən ocaqla danışırdın

guya tüstünün xaça döndüyü göy üzünün ismarışı

həm düymələnir bir həvarinin daş-qalaq olmuş gerçəyində

həm də açılır demək

ağzının duasıyla yalançı bir möminin söyləyirdin

amma bu gerçəyin çatlamış camından ayrı şeylər sızırdı

gecənin qabırğasını sökən ağzı qanlı köpəklərin zingiltisi

boyunlarındakı zəncir cingiltisinə dolaşmışdı

sürüklənirdi yuxusuzluğun üşəntili dibsizliyinə

əslində adi bir gecəydi

eşikdə oynaşan uşaqların qar basmışdı səs-küyünü

ölümsüzlük iksirinin qoxusunu gəzirdin – amma hanı?

deməli gəldiyin kimi də gedəcəksən, hə? amma hara?

deməli təzədən pozulub yazılır bu saxtakarlıq söyləyirdin

yığışdır səccadəni deməyə gücün çatmırdı amma

əvəzində qoy mey süzüm deyirdin dərddaş keçib daha

divardakı iblis şəklindən qalxan toza tüpürürdün

sonda mey badəsinin çırpıldığı divara

maddım-maddım baxırdın

bax, bax deyirdin ordan başlamalıydı hər şey –

gözlərinin dibinə saplanmış

qılınc tiyəsinə doğranan dərdinə işarə edirdin sonra

amma bilmirdin ki orda

yuxusuzluğun nədəni çürüyürdü çarəsiz işıqların quraqlığında

əslində adi bir gecəydi

qar basmışdı eşikdə oynaşan uşaqların səs-küyünü

divardakı iblis şəklindən qalxan toza tüpürürdün

üzgün bir dost səsi çırpılırdı sənə

o səs: get, – deyirdi – tərsa balası, sən sərxoşsan artıq

yetər Şeirə damdığın

çaşqın

kim olduğunun fərqində deyil o artıq

bildiyi bircə budu: ondan üsyançı çıxmaz heç vaxt

bir zaman ilana dönmüş nifrəti öcü

zəhəri dişində qıvrıla-qıvrıla gedib içindən çünki

qabığını beyninin qumluğunda buraxıb da gedib

bu gediş “hər an qayıda bilərəm” mesajına bənzəsə də

əslində bir vidadı elə

başqa şey deyil

adi adam zamanın sularına baş vuranda yox

çıxanda görür saatının içinə dolmuş ağılsızlığını

boğulmuş vaxtın eybəcər ölüsünün

ağılsızlığında necə üzdüyünü görür

amma güman ki üsyançıların gözlərinə

başqa şeylər görünür o an

kim olduğunun fərqində olmasa da

bu adam indi yaxşı bilməlidi

sındırılmış bir ingilis qıfılının

gərəksiz açarına oxşayan bir ömrü

nə qədər qorusan da faydası yoxdu –

çünki o heç nəyə yaramayacaq bir daha

o bilməlidi

belə ömür nə qədər uzansa da

mənasız bir saniyənin dəyərsiz bir əksi də deyil heç

bir gecə

bax o saniyədən daman bir damla yuxuda

bir uçağın çöl boyu sürünəndə quşlara parodiya kölgəsi

sürünüb də

qurumuş ağacların çiynindən bir toxunuşla salanda

dünyanın bu ən miskin adamının

göylərə aparılan tabutunu

adam diksinərək sıçradı

çıxdı o yuxunun soyuq tər daman çiskinindən

açıq-aydın gördü: heç nə yoxdu –

nə qiyamət nə həşir nə viranələr

ilk gözlərinə çarpan əlahəzrət divar saatı oldu

ilk yadına düşən haçansa yazdığı

“saat əqrəblərinə çiçək rəsmi çəkməsin ustalar

üstünə bir kəpənək qonarsa

əbədi durduracaq vaxtı” sözləri oldu

yuxusuna və bu sözlərin puçluğuna

başını buladı səssiz gülərək

adam çəkdi başına yorğanı

çəkdi və elə bil bununla

zamanı çoxdan durdurmuş

kəpənək yüngüllüyündə bir Ölümün altına girdi

və “məndən üsyançı çıxmaz...” pıçıldadı

ilana çevrilən nifrəti öcü

zəhəri dişində

qıvrıla-qıvrıla getdi içindən

qabığını beyninin qumluğunda buraxıb da getdi

o susurdu və düşünürdü:

həyat adicə bir su bardağındakı milçək ölüsündə

öz boşluğunu və mənasızlığını mumiyalayırsa

mücadiləsində məna yoxdu daşları çatladan Sözün

indi bu adam

bir gün nəvəsinin çəkəcəyi

çobanyastığı rəsmiylə

ruhunun sağalacağına çox inanır

içində bir gün fəsillərə son veriləcəyinə də əmindi

onda qollarına girərək halsız kölgəsinin

“çıx eşiyə, daha yazdı...” yox

“zamansızlıqdı” deyəcəklər “gəl daha...” düşünür

onda tabutdan düşüb qayıdan

kəfənini əmmamə kimi dolayanda

zamanın baş hakiminin başına

və saatının içinə baxaraq

yumanda gözlərini xoşbəxtcəsinə

dünyanın bu ən miskin adamı

bu ən qatı üsyançısı ayılacaq guya

sevgisinin tərs üzündə nifrəti öcü olmaya-olmaya

beyninin qumluğunda basdırmaqla keçmişini

guya kim olduğunun fərqində ola biləcək

Avanqard.net