(“Vəsiyyət məqamları” silsiləsindən)
Ölsəm –bir də min il sonra dirilsəm,bu dünyada hər şeyin sonunu bilsəm ...
Vaqif Bayatlı Önər

Şair dostum! Qatil dostum!Gözün aydın olsun, sözün mübarək!
Elə sözünlə dəsonuma çıxdın –daha deyiləsi sözüm qalmadı;
Yetirdim –bircə yol yoluna çıxdım,İtirdin –yolunda izim qalmadı...
Di buyur,sözündən itir məni də –unut və unutdur xatirəmi də!
Unut şah şeirininqəfil yaddan çıxan misrası kimi;Unutmaq felininhamıdan peşəkar ustası kimi!
Unut məni –qonur gözlü şairim,qara maskalı qatilim!
Müstəntiqala gözlərini ağartsa da,qara gözlərini bərəltsə də,durna kimi çığırtsa da,zurna kimi mələtsə də;
Lap hirslənibkirpiyinlə od götürtsə,kəlbətinlə dırnağını çıxartsa da;
Yüz hiyləyləsəni şoka,şeir yazan barmağınıtoka salsa belə –yadına düşməsin adım...
Amandı!!!
Adımı yazmadığıno son şeiri də yandır,külünü ver küləklərə –fələklər də duymasın;
Gecələr qaranlığa üz tutub,dua pıçıldayandaadımın bircə hərfini də işlətmə –mələklər də duymasın...