HƏLƏ ÖZÜM YOX İKƏN...

Hələ özüm yox ikən
bu məhəbbət var idi,
Onda ki hələ ruhum
göylərdə səyyar idi.

Mən ruhuma qovuşdum
var olduğum bətndə,
Kəşf eylədim özümü
Vətən içrə vətəndə.

Fərq eylədim işığı
qapalıykən gözlərim,
Avazından tanıdım
doğma, şirin sözləri.

Sən məni hey çağırdın,
anamın xoş səsiylə,
Səni ilk dəfə duydum
mən onun nəğməsiylə.

Səbirsizcə gözlədim
ilk görüş günümüzü,
Doğuldum Bu Dünyaya
şaxtalı bir dan üzü.

Dünya minbir rəng imiş,
necə də qəşəng imiş,
Günəş qızıl, Ay gümüş,
ulduzlar çələng imiş.
O, var olan hər şeyin
sirli qalası kimi,
Mən yuvadan ayrılmış
bir quş balası kimi.

Boylandım ürkək-ürkək,
meh oxşadı telimi,
Sərin dodaqlarıyla
şəbnəm öpdü əlimi.

Yağışlara vuruldum,
səpildi incə-incə,
Çiçəklərə sarıldım,
açıldı qönçə-qönçə.

Riqqət dolu bir ürək,
heyrət dolu göz oldum,
Gözüm-könlümdən keçən
hər nə vardı, söz oldu.

Düşdüyüm bu işıqlı,
geniş qucağı sevdim,
dağı, düzü, meşəni,
otu, yarpağı sevdim,
çayı, gölü, dənizi,
qaynar bulağı sevdim,
mənimlə ülfət quran
dili, dodağı sevdim –
hamısına birlikdə
baqi məskən deyilən,
Ana Vətən deyilən
doğma torpağı sevdim!..


ŞƏRQİ

Sən işıq ol –
səpələnib süzüldükcə
bircə zərrən
könüllərin zülmətini
                  yara bilsin.

Sən nəğmə ol –
Incə-incə
      səsləndikcə
xoş avazın
çiçək-çiçək duyğuların
    buxovunu qıra bilsin.

Sən arzu ol –
pöhrələnib boy atdıqca
 xəyalların əlvan rəngli
              dünyasında
Ayın gümüş telləriylə,
göyün yağış əlləriylə
tayı-bənzəri olmayan
bir kainat qura bilsin,
hər nə qədər hökm eyləsə
         Zaman ona,
tab gətirib dura bilsin.
Sən işıq ol...
   Sən nəğmə ol...
        Sən arzu ol...
Sən işıq ol...
   Sən nəğmə ol...
          Sən arzu ol...


GÖYDƏN YERƏ KƏLMƏ YAĞIR

Kainat bir nəhəng varaq,
Yazıları qalaq-qalaq:

Göydən yerə kəlmə yağır,
Bulaqlardan kəlmə axır,
Yerdə-göydə hər nə varsa,
İçindən hey kəlmə çıxır.

Kəlmə var ki, buzdan çıxar,
Kəlmə var ki, közdən çıxar,
Dilin qovduğu kəlmələr
Geri dönüb gözdən çıxar.

Demək növbəsi gec düşər,
Elə susana güc düşər,
Fələk də hərdən öc düşər,
Çoxa dəyməz, azdan çıxar.
(Dad çəksən də, bu gərdişdən,
Yazı budur əzəl başdan—
Birinin qisməti qışdan,
Birininki yazdan çıxar.)

Ərşdə dolana-dolana,
Köçər qəlbə, hopar qana,
Söz var ki, can verər cana,
Can da var ki, sözdən çıxar.

...Kainat bir nəhəng varaq,
Yazıları qalaq-qalaq...