yağış, gölməçə və günəş

yağış

yağış yağış
 
yağış yağış yağış

yağış yağış yağış yağış...
gölməçə gölməçə... gölməçələr

yağış yağış yağış yağış...

yağış yağış yağış...
 
yağış yağış...

yağış...
 
gün çıxır

gün çıxır gün çıxır

gün çıxır gün çıxır gün çıxır

gün çıxır gün çıxır gün çıxır gün çıxır...
quruyur gölməşələr

yenə yağış
yenə yağış yenə gölməçə
yenə yağış yenə gölməçə yenə günəş

..........................................................

yaranan hər şey
öz-özünü sonsuz təkrar edər

... – 01.04.2017 



şair və aktyor

deməli belə: mən bayılda yaşayıram,
ikimərtəbəli evin birinci mərtəbəsində.
pilləkənlə qalxıram yaşadığım mənzilə,
pilləkənlə də enirəm.
şeir yazır, elmlə baş qatıram.
hər qalxıb-enmədə həm azalır,
həm də çoxalıram. bilirsiz niyə? -
axı yaşamaq daha çox itirməkdi əslində.

qalxırsan, sonra enirsən. enirsən, sonra da
qalxırsan. təzədən enirsən... və təsviri
sinisoid əyrisinə bənzəyər, lakin və lakin 
enmələr hardasa qalxmaları üstələr; nə vaxtsa
çevrilib düz xəttə enmə əyrisi yerlə bərabər olar –
həyat kardioqraması çəksən şəklini.  

o isə aktyordu. həm də rejissorluq edir.
mənzili yasamalda doqquzmərtəbəli evin
yeddinci mərtəbəsində.
əsasən liftlə qalxıb-enir mənzilinə. amma
nə də olsa o da qalxıb-enər daima.

neçə ildi dostluq edirik. oturub
bəzən uzun-uzadı söhbət edirik
şeirdən, sənətdən və zəmanədən.

neçə ildi ayr-ayrı mənzillərdə yaşasaq da
ikimiz də
“eyni yolu gedirik Zaman kişi” ilə əl-ələ.
mənim saçım ağarır get-gedə, onun saçı tökülür.

amma bir məsələ var – çox qəribədi;
hər dəfə ayr-ayrı insan olaraq
fərqimiz barədə düşünərkən
ağlıma ilk gələn bu fikir olur:
o, liftlə qalxıb-enir mənzilinə,
mən pilləkənlə.
                                                                           
 ... – 13.01.2016     


Teatr + Həyat

Teatr.
Həyat-tamaşa başlayır.

Açılır pərdələr.

Səhnədə aktyorlar;
sevgi, nifrət, ayrılıq,
sevinc, kədər, göz yaşı...

Zalda tamaşaçılar;
heyrət, sevgi, sevinc,
həsrət, kədər, göz yaşı...

İki müstəvi – bir-birinə paralel:
səhnə və zal.
Birində aktyorlar, birində tamaşaçı.
Birində tamaşa, birində həyat.

Azca məsafə var
səhnə və zal arasında;
cəmi bir neçə addımla ölçülər.
Həyat tamaşaya boylanır zaldan,
tamaşa həyata səhnədən. 

Bitir tamaşa. Təzim, alqışlar.
Enir pərdələr.
Səhnədən aktyorlar çıxır. Zalı
tərk edir tamaşaçı.

Bir tamaşaçı bir aktyoru sevir,
gözləyir teatrın qarşısında həsrətlə.
Budur... aktyor gəlir,
sıxılır məsafə, kəsişir paralel müstəvilər

və həyat...
 
Gözləyin, əziz aktyorlar,
tamaşa-həyat başlayır. İndi
hamı həm oyunçu, həm də tamaşaçı.
 
Açılır pərdələr...
Enir pərdələr. 
                                                  ... – 11.03. 2013